-Bir Sezgin RIZAOĞLU yazısı-
Bir efsanenin cenazesi, yakın zamanda evladını kaybetmiş bir kadın ve küçük Süleyman’ın okul yılları…
Daha cenaze namazına vardı… 12 güneşi tam tepemizdeydi… Kendimizi gölge bir yere attık. Birden yaşlı kadın kalabalığın içinde ağlayarak bize doğru geliyordu. Bize gelmiyordu aslında, kalabalığın içindeki yol onu bize getiriyordu.
“Hayırdır teyze, neyin var?”
Biraz durakladı yaşlı kadın. Hemen göğsünde iki fotoğraf dikkatimizi çekti. Üste hepimizin göğsünde oğlan efsane başkan Süleyman Seba’nın, altta ise 20’lerinde bir gencin fotoğrafı… Ağlamaktan zor cevap verdi kadın.
“Ben Fenerliyim evladım ama Süleyman Seba cenazesi var dediklerinde evde işimi gücümü bıraktım geldim buraya…”
Kadın bir taraftan gözyaşının ıslattığı kelimelerle anlatıyor, bir taraftan da kalbinin tam altındaki gencin fotoğrafını okşuyordu.
“Oğlum, canım… Beşiktaşlı’ydı. Hem de fanatikti, öyle holigan, çapulcu değildi ama…”
Yavaş yavaş bir hüzün kapladı dudaklarımızı, göğsümüzü…
“4 ay önce kaybettim oğlumu, sizlere ömür. Onun için, Beşiktaş’ı için geldim Süleyman başkanın cenazesine…”
Aramızdan biri:
“Başın sağ olsun teyze…”
“Evlat acısı gibi yok! Allah kimseye göstermesin. Kimseyi evladından ayırmasın!”
Nazlı Hanım da ayrılmak istememişti evladından, onun ayrılığı kilometrelerle ve günlerle sınırlıydı ama yine de olsun, evladı küçük Süleyman’ını bırakmak istemiyordu işte. Oysa İstanbul’a gitmeliydi Süleyman. Çiftliğin köpeklerinden biri ısırmıştı onu… Hemen aile dostları olan bir doktora götürdüler. Doktor yaptığı muayene sonrası kuduz tehlikesine karşı “ne olur ne olmaz” diyerek Süleyman’ın İstanbul’a hastaneye gitmesi gerektiğini söyledi. 1930’luların başıydı, Adapazarı’ndan İstanbul’a gitmek zordu. Doğruca İstanbul’da halanın evinde soluk alındı. Hastanede korkulacak bir şey olmadığı anlaşıldı. Geliş o geliş oldu… Halası Süleyman’ı çok sevmiş ve eğitimi için İstanbul’da kalması için kardeşi Rıza Bey’i ikna etmişti. Nazlı Hanım’ın ayrılığı daha uzun sürecekti.
Küçük Süleyman önce Galatasaray Lisesi’ne (kısa bir süre) sonra ise Kabataş Erkek Lisesi’ne gitti. Okuldan arta kalan zamanda ise Ihlamurdere’deki arsada top oynuyordu arkadaşlarıyla. İlk ve ortaokul yıllarından sonra kalbinin en seçkin köşesindeydi futbol. Çok yetenekliydi, Kabataş’ın futbol takımına sonra da en büyük aşkı Beşiktaş’ın genç takımında oynamaya başlamıştı. Okulu ise hiç boşlamamıştı.
Yıllar içinde Süleyman, okul maçlarında kısa sürede sivrilmiş, golcülüğüyle adından söz ettirmişti. Artık Beşiktaş’ın gençleri, dönemin efsane Hakkı Kaptan’ına sürekli Süleyman’dan bahsediyordu. Genç Süleyman, sonunda 1945 yılında A takım ile antrenmalara çıktı. Bir taraftan da okulu devam ettiriyordu. Babasına söz vermişti. O yıl lisiyi bitirdi ve Mimar Sinan Üniversitesi’nin Filoloji Bölümü’ne yazıldı. Çünkü babası, onun biricik tutkusu Beşiktaş’ı ve futbolu bir türlü kabullenememiş, oğlunun okuyup büyük adam olmasını istiyordu. Süleyman da öyle yaptı. Hem en büyük hayalini gerçekleştirmenin verdiği mutlulukla sahalarda top peşinde koşuyor hem de babasını az da olsa mutlu etmenin verdiği gururla Karaköy’deki okuluna gidiyordu… Sonrası mağlum hikaye… İnönü Stadı’nın açılışında atılan ilk gol,
Beşiktaş’ta muazzam bir futbolculuk yaşamı, yine biricik aşkınde unutulmaz yöneticilik ve başkanlık hayatı… Şerefli ikincilikler… ‘Ahmen Dursun Seba Gitsin’ tezahuratlarıyla nankörlüğün en uçları, inzivaya çekilme ve en sonunda milyonları hüzne boğan bir ölüm haberi….
Huzur için yat büyük başkan, huzur içinde yat cenazedeki gözü yaşlı teyzenin genç oğlu…
Not:Süleyman Seba’nın çocukluk ve okul hayatı ve yukarıdaki fotoğraf Rıdvan Akar’ın ‘Beşiktaş’ın Dervişi Süleyman Seba’ kitabından alınmıştır.
0
0
0
0
0
